حسن و حسين ( عليهم السلام ) را به مباهله فراخواند و به آنان فرمود : هنگامىكه من دعا كردم ، شما آمين بگوييد ؛ پرسش اين است كه چرا پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) آنان را به اين كار فرمان داد ؟ حقيقت اين است كه ما از يك اهل علم شنيديم كه راز اين كار و اين فرمان را چنين توجيه مىنمود : معنى اين كار و اين فرمان آن است كه : منِ رسول خدا با اين وصف و مقام كه خاتم پيامبران هستم ، دعايم از نظر مقتضى برآورده است و خواسته‌ام از بارگاه خدا تضمين شده است ، امّا شرط فعليت‌يافتن آن اقتضا و تحقق آن دعا ، نَفَس پاك صدّيقه طاهره ( عليها السلام ) است كه بايد آن وجود پاك با دست گشودن به‌سوى آسمان و آمين گفتن خود ، شرط اين فعليت و تحقق را فراهم آورد . اين شرط را وحى الهى چنين مقرر فرمود و سيره و سنّت پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) بر آن جارى شد ؛ امّا در اين مقام ، جاى اين بحث است كه اگر اين توجيه را بپذيريم ، معنايش اين است كه شرط پذيرفته‌شدن خواسته و دعاى پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) ، آمين صدّيقه طاهره ( عليها السلام ) است ، و مىدانيم كه اثرگذارى مقتضى در گرو شرط آن است ، و در مقام مباهله نيز ، شرط بر آمدن خواسته و پذيرفته شدن دعاى پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) در داستان مباهله با مسيحيان نجران نيز در گرو بالارفتن دست‌هاى مبارك چهار وجود مقدس ديگر ، يعنى على و فاطمه و حسن و حسين ( عليهم السلام ) است ، در غير اين صورت دعاى پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) تحقق نمىيابد ؛ آيا توجيه اين عالم به اينجا نمىانجامد ؟